Znane i Nieznane

Pomoc hipnozy w leczeniu chorób psychosomatycznych (1)

Kilka słów o hipnozie. Hipnoza lecznicza jest formą bezpiecznej umowy między terapeutą a pacjentem. Terapeuta wprowadza pacjenta w kontrolowany sen. Pacjent odłącza się od rozpraszających go bodźców zewnętrznych i koncentruje na swoim wnętrzu -konfliktach, doznaniach, lękach, ale też możliwościach samopomocy. Słucha poleceń terapeuty, które pozwalają głębiej wejść w trans, utrzymać go przez odpowiednią ilość czasu i bezlękowo dojść do źródła schorzenia czy problemu. Potem pacjent zostaje powoli, jakby naturalnie, rozbudzony. Jest już jednak uzbrojony w siłę, wzmocnioną zdrowotnymi afirmacjami terapeuty. Na hipnozę podatni są właściwie wszyscy ludzie.

 

 Fragmenty z czasopisma „ZNANE i NIEZNANE” Nr. 6/2002. Wydawnictwa Łódz ul. Piotrkowska 45 p.t. „Pomoc hipnozy w leczeniu chorób psychosomatycznych” Część I

 

W przypadku wielu chorób hipnoza może być narzędziem i terapią. Dotyczy to przede wszystkim chorób psychosomatycznych, znamy definicję tych chorób, jednakże mechanizm ich powstawania wciąż kryje wiele tajemnic. Nasze ciało i psychika wzajemnie na siebie oddziałują. Hipnoza przyspiesza tę komunikację ponieważ łagodzi blokady jaźni (nawyki, utrwalone reakcje automatyczne czy lękowe). Komunikacja ta następuje w łańcuchu zależności: podwzgórze-przysadka-nadnercza i ich produkcji hormonalnej. Bóle i urazy notowane są w ciele dwoma kanałami: psychicznym i fizycznym; następuje kodowanie informacji stresowych i powstają chorób psychosomatyczne. Miejsca przekaźnikowe między psychiką i ciałem mieszczą się w okolicach płatów! czołowych mózgu, medycyna Wschodu określa to miejsce mianem „trzeciego oka". Miejsce to dokładnie pokrywa się z anatomicznym podwzgórzem. Hipnoza działa właśnie na podwzgórze, które pełni rolę centrum: kierowniczego Autonomicznego Układu Nerwowego.; Tam właśnie spotykają się informacje o funkcjonowaniu; ciała: głodzie, pragnieniu, temperaturze, ciśnieniu, bólu, popędzie seksualnym. Układ autonomiczny zaś to dwa przeciwstawne sobie systemy: 1/ sympatyczny -alarmujący i pobudzający oraz 2/ parasympatyczny -wyciszający. Silne stresy powodują zaburzenie prawidłowego działania układu oraz przysadki; mózgowej regulującej poziom hormonów w organizmie. W czasie szoku organizm broni się swoistym własnym... stanem hipnotycznym, tak więc często tylko hipnoza może odblokować zadawnione urazy. Po urazie dramatyczne przeżycie (wspomnienie) zostaje (owinięte kokonem) w podświadomości i pozornie się go nie pamięta, ale wciąż oddziałuje ono na psychikę, tworząc kompleksy, lęki, fobie. Te z kolei rodzą choroby psychosomatyczne.

Lecznicze sugestie. Kontrolowana przez terapeutę koncentracja i podane sugestie pozwalają pacjentom wykorzystać potencjał, świadomie planować, siłami psychicznymi wpływać na funkcje i stan ciała. Stymulowana przez terapeutę psychika pacjenta może „opuścić" miejsce dawnego wydarzenia traumatycznego. Człowiek na każdy stres reaguje „ogólnym zespołem przystosowania" w trzech fazach: alarmu, odporności i wyczerpania. Alarm uwalnia adrenalinę (ten hormon bierze udział w zapamiętywaniu), powoduje inny stan świadomości, a nawet amnezję pourazową. Odporność - to moment, kiedy ciało przystosowuje się, psychika zaś stara się łączyć i zrozumieć wydarzenia oraz reagować na nie (wytworzenie nowego systemu obronnego). Faza odporności to „utknięcie w koleinie", czyli omijanie sytuacji stresowych, reakcje lękowe, ustabilizowanie kompleksu. Zaburzony układ trwa i jest silniejszy od woli, choć pacjent musi pamiętać dlaczego się boi np. ciemności, latania czy psów. Tylko nowy wstrząs - sterowany hipnozą - może zmienić utarte myślenie lękowe, utrwalony nawyk omijania. Niepamięć pourazowa to oddzielenie wspomnień - odsunięcie tych, które trudno znieść. Hipnoza przywraca ten stan i te wspomnienia w całości, pozwala też spojrzeć na nie w sposób dojrzały, bez lęku.